piątek, 9 lutego 2018

Stromboli, czyli zrolowana pizza

 Dzisiaj święto pizzy. Zaproponuję też pizzę, trochę inną, zwaną stromboli..ale po kolei...
 Stromboli, to włoska wyspa wulkaniczna leżąca nieopodal Sycylii. Podobno ładna, ale muszę uwierzyć na słowo, bo nie byłam tam i pewnie nigdy nie będę.   Inspiracją do nadania takiej nazwy, tej baaardzo smacznej potrawie był powstały w 1950 r  film Roberto Rosselliniego "Stromboli, ziemia Bogów", a zwłaszcza grająca w nim główną rolę Ingrid Bergman. Tyle w dużym  skrócie .Film oglądałam dawno temu i nie on zainspirował mnie do zrobienia stromboli, lecz ci dwaj sympatyczni,panowie


 Niedawno oglądałam program " Kudłaci kucharze".  Myślę, że znacie ich doskonale. Podróżują na motorach po Europie, przygotowując różne różności:)) W Turynie upiekli  stromboli. Jeszcze tego samego dnia upiekłam i ja :)






Ciasto, jak na pizzę (wyrośnięte) smarujemy sosem pomidorowym (domowej roboty!). Na to szynka parmeńska, mozzarella, listki bazylii, sól , pieprz. Zwinąć, posmarować oliwą, posypać ziołami. Upiec:)
 Pyszności, gwarantuję:) Tak zapędziliśmy się w jedzeniu, że nie zdążyłam pstryknąć zdjęcia zaraz po upieczeniu.



Dziękuję za wszystkie miłe słowa, za wszystkie komentarze. Dziękuję, że do mnie zaglądacie. Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie.  Życzę miłego weekendu!

piątek, 1 grudnia 2017

Grudniowe pierniki

Pierwsze grudniowe pierniki gotowe. Może nie jest to prawdziwy piernik, bardziej murzynek z piernikowymi przyprawami, ale bardzo smaczny. Tym razem na początek zrobiłam piernikowe babeczki i nieduży piernik w okrągłej foremce. Ten większy jakoś dziwnie wyrósł..takie swojskie Kilimandżaro. Do środka dodałam żurawinę i to sporo. To był dobry pomysł. Zdecydowanie bardziej  smakują mi tu niż rodzynki.  Nie zabrakło też miodu. Przy pracy dopingował mnie skrzat i pilnował żebym za dużo nie zjadła.  To był tylko taki mały wstęp do pierniczenia:). Tak na serio, to w niedzielę chyba będę bałaganić. Bałaganić, to dobre określenie tego co będę wyczyniać :). Zawsze, gdy biorę  się za robienie ciastek, pierogów, wszystkiego co wymaga wałka i rozsypanej mąki na stole, to  lepiej się do mojej kuchni nie zbliżać ;). . Bałaganiara jestem ha ha. Na zdjęciach wszystko fajnie wygląda....ciach, ciach na lewo i na prawo wszystko zgarnięte......można robić zdjęcia. Co jest poza kadrem? Czego nie widać?...hmmm...armagedon jednym słowem:) Mąka jest wszędzie, no może nie na suficie, chociaż nie wiem....wszak sufit biały jest :)








wtorek, 21 listopada 2017

Nim ostatni liść spadnie z drzewa





   Jesień w ostatnich dniach chyba turbo doładowanie włączyła. Deszcz, przymrozki, wiatr.....oj nieładnie.  Czas pożegnać ostatnie złote liście.  Idzie zima, a to już nie są przelewki :) Wczoraj  nieśmiało spadł pierwszy śnieg. No może nie śnieg, tylko deszcze ze śniegiem, ale przez małą chwilę zmienił widok za oknem.
Powiem Wam, że ja  jak małe dziecko już zaczęłam wyobrażać sobie białe puchate czapy na drzewach......Niestety  nie ma tak dobrze, zamiast iście bajkowych widoków zrobiła się tzw. glimza:) i czar prysł. Na nieutwardzonej drodze, która wiedzie do mego domu zostały tylko szare  kałuże. No cóż, co roku to samo,  zaskoczona nie jestem :)
  Na do widzenia jesieni kilka miłych fotek z wrzosami, dynią....








W ogrodzie już posprzątane . Tulipany  od trzech tygodni śpią w ziemi czekając na wiosnę, jeszcze tylko mebelki trzeba zabezpieczyć. U mnie nie ma z tym kłopotu, wystarczy wstawić do altany i już :)



    W domu też najwyższy czas schować  dekoracje jesienne , albo raczej zjeść:). Zupę dyniową raz jeszcze ugotować.
     Adwent tuż, tuż...
Trzeba będzie  wykopać z przepastnych szaf i pudeł  gwiazdkowe  dekoracje i gadżety. Może jutro?
  ............................................................................................................................................................
    Pozdrawiam gorąco, do zobaczenia.

piątek, 7 lipca 2017

Truskawkowe wspomnienia

    Truskawki, czy mogą  komuś znudzić się truskawki? Na pewno nie mnie. W sezonie potrafię zjeść nawet kilogram dziennie, czasem nawet więcej. W ciągu roku raczej nie kupuję. Wielkie z twardym białym, czy zielonym środkiem , kupione np. w listopadzie są dla mnie niejadalne. Jako dekoracja może, ale na tym koniec.
    Dzisiaj jest mi łatwo powiedzieć, że kocham truskawki, ale był czas, że wychodziły mi one bokiem, tak, tak....Kiedy byłam dzieckiem moi rodzice mieli za miastem kawałek pola i uprawiali tam co?...truskawki ! Przez kilka ładnych lat cała familia haczkowała, plewiła, odchwaszczała, jednym słowem dbała o roślinki. Gdy przyszedł czas na zbiory,  uzbrojeni w tzw. kipki  :) ruszaliśmy w zagony.....codziennie. Pamiętam, że nie zawsze była ochota do pracy. Często próbowałam się wymigać, moje siostry również.....wymyślałyśmy  cuda, żeby zostać w domu :)... Ale cóż....trzeba było i koniec.
Z tego poletka wystarczało dla nas i część trafiała na sprzedaż. Syrenka 104 wiozła nas do Gdyni  na halę. Tam po  nasze  truskaweczki  przychodzili stali klienci, z uśmiechem kupując kilogram po kilogramie. Może nasze truskawki nie były wielkie, wypasione, jedna w jedną, ale były zdrowe, smaczne, słodkie, bez nawozów, bez środków ochrony. Tylko słońce i woda, no i nasza ciężka praca.
Taka jest moja truskawkowa historia, którą dzisiaj z uśmiechem wspominam.









W moim skromnym ogródku też są truskaweczki, aż ....10 krzaczków  :)), kupione w zeszłym roku w Castoramie. Przetworów raczej nie da się zrobić z tej ilości, ale poskubać rano po kilka sztuk, zjeść delektując się ich smakiem jak najbardziej.

Na zdjęciach w większości truskawki ze straganu. Moje są  te w białym kubku i oczywiście liście :)
                                                                     ♥♥♥
                                                    Pozdrawiam serdecznie !
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...